En dan vooral op de artsen en dat alles veelste langzaam gaat, aan de ene kant ben ik het met hem eens er zijn dingen die in mijn ogen sneller kunnen, maar aan de andere kant hebben artsen gewoon tijd nodig om dingen uit te 'dokteren'.
Morgen krijgt Den een PET-scan, maandag 23 jan begint hij met de bestralingen, heeft een PET-scan echt zolang nodig??
Ik lees op verschillende sites van wel, weefsels en cellen worden tot op de micrometers uitgemeten om daarna die data om te zetten in het bestralingsschema, dus ja waarschijnlijk is dat nodig.
Maar zover kijkt H niet en eist antwoorden, ook omdat de afspraak in Amsterdam zolang op zich laat wachten!
Ook dat kan hij helemaal niet begrijpen.
Eerlijk gezegd heeft die man gelijk, het duurt allemaal te lang en Den gaat alleen maar achteruit.
Maar als hij nou zelf het ZH zou bellen en daar verhaal gaat halen, zou het voor Den een stukje rustiger zijn.
In plaats daarvan belt hij een paar keer in de week boos op om te vertellen wat er allemaal fout gaat en dat hij geen vertrouwen heeft.
Voor Dennis is dit echt shit, iemand vertelt hem dat de artsen die hij vertrouwt niet deugen, Dennis voelt zich verantwoorlijk en verdedigd de artsen omdat die hem uiteindelijk wel moeten redden!
Het is een tweestrijd want we hebben zeker iemand nodig die vraagtekens bij alles zet, maar ook hebben we juist diegene nodig om ons te steunen en de shit te ondergaan.
Mijn moeder is ook boos en wil het liefst alles kort en klein trappen, dit uit ze thuis en gelukkig niet vaak bij ons.
Het rotte bij mijn moeder is dat ze juist haar gevoelens aan de kant zet om open te staan voor onze, maar daar komt bij dat we haar gevoelens ook eens willen vergeten en ook dat is niet goed.
Maar eerlijk gezegd kan er nu gewoon even geen tijd zijn voor boosheid.
Nu moet er tijd zijn voor gezamelijk wéér tegen kanker vechten en zorgen dat mijn mannetje goed verzorgd wordt zodat hij weer een ronde bestralingen aankan.
Want geloof me dit wordt een gemene, doordat zijn oog al zo beschadigd is bij de eerste bestralingen zal zijn linker oog gegarendeerd blind worden.
Dit heeft Den 2 jaar geleden al geaccepteerd dus dat is het grote probleem niet.
Om de tumor nog beter aan te pakken heeft de radioloog gezegd dat hij de kruisspieren van zijn ogen zou kunnen bestralen, dat betekent dat Den helemaal blind wordt.
Den heeft hierop gezegd dat hij dit niet wilt.
Helemaal blind worden is geen optie.
Toen ik dat hoorde werd ik wel even boos op Dennis, als dat je levenskansen verbetert waarom niet?!
Ik bedoel ik ken blinde mensen die zichzelf erg goed kunnen redden, en die wel gewoon levend rondlopen dus waarom hij niet?!
Meestal zijn deze mensen blind bij geboorte en zijn ze zo opgegroeid.
Dennis wil absoluut niet blind worden en zo zou hij ook niet verder kunnen leven.
Dit is wel even wat om te verwerken, maar ja ik zou hem nog willen zonder armen en benen!
Maar dan is het Dennis niet meer en hij is nu al zoveel van zichzelf verloren aan die KK (kutkanker, klotekanker whatever) dat blind worden gewoon geen optie is.
Dat accepteer ik hoe moeilijk dat ook is.
Pff de laatste week voordat de bestralingen beginnen.
Den merkt dat de tumor flink het duwen is en dus doet het ook pijn, morgen gaat hij bij de arts langs om wat betere pijnbestrijding te krijgen.
's Nachts komt er door het liggen flink wat vocht zijn oogleden, waardoor s'morgens zijn oog uitziet als een michelin mannetje!
Echt niet fijn en we merken dat Tess er ook last van begint te krijgen, in de loop van de dag trekt het vocht weer weg en ziet het er allemaal iets 'normaler' uit.
Dennis en ik zijn niet boos, raar he?
Mam zegt dat ze boos is, H zegt dat.
Maar ik voel dat niet zo, Dennis heeft kanker ja dat is kut, het zit er en ik kan er niets aan doen.
Dennis kan er ook niets aan doen dat hij het heeft dus op wie moet ik in godsnaam boos zijn?
De tumor trekt zich er niets van aan, de artsen hebben het ook niet in Den zijn hoofd gezet en ik denk dat het niet veel nut heeft om nu boos te zijn.
Het zit er en het moet weg punt.
Als het nu niet weggaat en ik verlies Dennis dan ben ik wel boos, boos op die KK maar daar krijg ik hem nog niet mee terug, en dan gaat heel veel energie verloren in iets wat geen nut heeft.
Dus op dit moment is er gewoon hoop, hoop dat er toch nog iemand zal zijn die zegt ik behandel het en ik krijg het weg.
De kans dat iemand dat gaat zeggen is klein, maar ik hoop erop.
en wij hopen mee, meis!
BeantwoordenVerwijderen